รอยไหม พงศกร จินดาวัฒนะ

วิญญาณของ "เจ้าศิริวัฒนา" ยังคงถูกกังขังให้วนเวียนอยู่ในพระราชวังหลวง จนกว่าฉันจะกลับมาทอผ้าไหมผืนนั้นให้เสร็จสิ้นและให้อภัยแก่เขา เรื่องราวทั้งหมดนี้น่าเศร้าเกินกว่าจะมีผู้ใดบันทึกเอาไว้ ภายหลังต่อมาเมื่อผู้คนที่อยู่ร่วมยุคร่วมสมัยล้วนละสังขารล่วงไปตามกาลเวลา จึงไม่มีผู้ใดจดจำโศกนาฏกรรมในครั้งนั้นได้อีก แต่อย่าได้แปลกใจเลยว่าฉันรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร ฉันรู้เรื่องทั้งหมดนี้จากบันทึกของ "เผียพัน" บิดาของ "แม่หญิงดวงดอกไม้" และรับรู้จากคำบอกเล่าของเจ้าศิริวัฒนา…ใช่แล้ว…ฉันได้พบกับเขาที่หอพิพิธภัณฑ์..นอกจากนี้ฉันยังได้พบกับผ้าไหมที่ "เจ้าหญิงมะณีริน" ทอค้างเอาไว้อีกด้วยทุกวันนี้ฉันจึงกลับไปที่พิพิธภัณฑ์ เพื่อทอผ้าผืนสุดท้ายของเจ้าหญิงมะณีรินให้เสร็จ เพื่อที่ดวงวิญญาณของเจ้าศิริวัฒนาจะได้เป็นอิสระเสียที หลังจากที่ต้องทนทุกข์ทรมานมานานนักหนา

ผ้าไหมทุกผืนที่จัดแสดงในหอหลวงนั้นสวยงามนักหนา หากทว่ายังมีผ้าไหมอีกหนึ่งผืน ที่งดงามกว่าหลายเท่านัก ...ถ้าเพียงแต่เจ้าของจะทอเสร็จ...อุปสรรคใดหนอที่ขัดขวางมิให้เจ้าหญิงมะณีรินทอผ้าผืนงามได้สำเร็จ ยังจะบุรุษลึกลับซึ่งปรากฎกายให้เรรินเห็นเพียงรูปเงา ยามเมื่ออยู่ลำพังในห้องเก็บกี่ทอผ้าแห่งนั้น ยิ่งพยายามค้นหาคำตอบแห่งปริศนาของผืนผ้าเพียงใด เรรินกลับพบว่าอดีตกาลที่ฝากรอยฝังอยู่ในเส้นไหมของเจ้าหญิงมะณีริน ยิ่งสลับซับซ้อนเกินกว่าผู้ใดจะเคยฝันถึง...ความรัก ความลับ และความลวงแต่อดีตกาลอันไกลโพ้น กำลังคลี่ลวดลายเผยออกมาให้เห็นทีละน้อย พร้อมกับที่ชีวิตของใครหลายคนในปัจจุบันที่กำลังจะแปรเปลี่ยนไปตลอดกาล.